وسایل و مواد مقوا، ماسه، سیمان، تشتک، آب، سیم یا توری فلزی
روش آزمایش
1 چهار قوطی مقوایی مکعبی شکل به ابعاد 10 × 5 × 50 سانتیمتر بسازید وآنها را شماره گذاری کنید.
2 دو تشتک جداگانه بردارید. در اولی پنج لیوان ماسه و یک لیوان سیمان و مقدار کافی آب و در دومی پنج لیوان ماسه، دو لیوان سیمان و مقدار کافی آب بریزید و خوب هم بزنید.
3 در قوطی شماره (1)، بتن به دست آمده در تشتک اول و در قوطی شماره (2) از بتن تشتک دوم بریزید؛ سپس بگذارید تا یک هفته به حال خود باقی بمانند و خشک شوند.
4 در هر یک از قوطیهای شماره (3) و (4) ابتدا دو عدد سیم یا توری فلزی با قطرهای یکسان، قرار دهید و آنها را با بتنها پر کنید. اجازه دهید تا یک هفته به حال خود باقی بمانند و خشک شوند.
5 پس از یک هفته با طراحی یک آزمایش استحکام بتنهای خشک شده را بررسی و مقایسه کنید.
توجه: قطعههای بتنی را هر روز با ریختن آب خیس کنید.
برای بررسی و مقایسۀ استحکام بتنهای خشکشده، میتوانید هر قطعه بتنی را مانند یک پل روی دو تکیهگاه (مثلاً دو آجر) قرار دهید. سپس وزنههای مشخصی را بهآرامی روی قسمت وسط آنها بگذارید تا زمانی که بتن ترک بخورد یا بشکند و مقدار وزنۀ تحملی هر کدام را یادداشت کنید.
با مقایسه نتایج این آزمایش متوجه میشوید که:
بتن قوطی شماره (۲) به دلیل داشتن سیمان بیشتر (دو لیوان سیمان در برابر یک لیوان در بتن اول)، استحکام بیشتری نسبت به بتن شماره (۱) دارد.
بتنهای قوطی شماره (۳) و (۴) به دلیل داشتن سیم یا توری فلزی در درون خود، بالاترین میزان استحکام را دارند و بیشترین وزنه را تحمل میکنند.
نتیجه این آزمایش نشان میدهد که در ساختمانسازی، با افزایش مقدار سیمان در مخلوط و همچنین استفاده از شبکههای فلزی (ساخت بتن آرمه)، میتوانیم مقاومت و استحکام سازهها را به شکل چشمگیری افزایش دهیم.