الف در دوره ی اسلامی به دانشمندان، حکیم می گفتند. چون آن ها علوم مختلف را می دانستند و در چند علم، استاد بودند. یا می توانید با توجه به مطالب این درس چند مثال بزنید؟
ب در دوره ی اسلامی ، اغلب دانشمندان کتاب های خود را به زبان عربی می نوشتند. به نظر شما چرا چنین کاری می کردند؟
الف دانشمندانی مانند «ابوریحان بیرونی» که در علومی مثل ستارهشناسی، ریاضی، تاریخ و جغرافیا مهارت داشت. همچنین «ابنسینا» که پزشک، ریاضیدان و فیلسوف بود و «زکریای رازی» که در علم پزشکی و شیمی استاد بود.
ب زیرا در آن زمان دین اسلام در سرزمینهای پهناوری گسترش یافته بود و زبان عربی (زبان قرآن) به یک زبان علمی و مشترک بین تمام مسلمانان تبدیل شده بود. دانشمندان کتابهای خود را به زبان عربی مینوشتند تا بقیهی دانشمندان و مردم در کشورها و سرزمینهای مختلف بتوانند آن کتابها را بخوانند و از مطالبشان استفاده کنند.