دانلود اپلیکیشن
حکایت زیر را بخوانید و آن را به زبان ساده بازنویسی کنید.
اعرابی ای را دیدم در حلقۀ جوهریان بصره که حکایت همی کرد که وقتی در بیابان راه گم کرده بودم و از زاد معنی با من چیزی نبود و دل بر هلاک نهاده که ناگاه کیسه ای یافتم پر مروارید. هرگز آن ذوق و شادی فراموش نکنم که پنداشتم گندم بریان است و باز آن تلخی و نومیدی که بدانستم که مروارید است.
در بیابان خشـک و ریگ روان تشنه را در دهان چه دُرچه صدف
مـرد بی توشـه کاوفتـاد ز پای بر کمربنـد او چـه زَر چه خَزَف
گلستان، سعدی
بازنویسی به زبان ساده و امروزی:
روزی مرد بادیه‌نشینی را در میان گروهی از جواهرفروشان شهر بصره دیدم که داشت این خاطره را برایشان تعریف می‌کرد: «یک بار در بیابانی خشک و بی‌آب‌وعلف، راه را گم کرده بودم. هیچ توشه و غذایی برایم باقی نمانده بود و چنان ناامید شده بودم که خودم را برای مرگ آماده کردم. در همان حال، ناگهان چشمم به یک کیسه افتاد. با دیدن کیسه فکر کردم داخل آن گندم برشته شده (آذوقه) است؛ هرگز آن همه ذوق و خوشحالیِ آن لحظه را فراموش نمی‌کنم! اما وقتی کیسه را باز کردم و دیدم درون آن فقط مروارید است، چنان تلخی و ناامیدی عمیقی تمام وجودم را گرفت که آن هم فراموش‌نشدنی است.»
مفهوم شعر پایانی داستان:
برای انسانی که در بیابانی خشک و سوزان گرفتار شده و از شدت تشنگی و گرسنگی در حال از بین رفتن است، قرار دادن باارزش‌ترین جواهرات (مثل طلا و مروارید) در دهانش با تکه‌ای سفال یا سنگ‌ریزه هیچ تفاوتی ندارد. وقتی پای جان در میان باشد و نیازهای اولیه انسان برطرف نشود، ثروت و دارایی بی‌ارزش می‌شود و نمی‌تواند جان او را نجات دهد.
1736019749.png)
