دانلود اپلیکیشن
1 حکایت زیر را بخوانید و آن را به زبان ساده بازنویسی کنید.
یکی را از حکما شنیدم که میگفت: هرگز کسی به جهل خویش اقرار نکرده است؛ مگر آن کس که چون دیگری در سخن باشد، همچنان ناتمام گفته، سخن آغاز کند.
سخن را سر است اى خردمند و بن
میاور سخن در میان سخن
خداوند تدبیر و فرهنگ و هوش
نگوید سخن تا نبیند خموش
گلستان، باب چهارم: در فوايد خاموشی
از یکی از دانشمندان و بزرگان شنیدم که میگفت: هیچ‌کس در دنیا به نادانی و بی‌سوادی خود اعتراف نمی‌کند، مگر یک نفر! و آن کسی است که وقتی دیگران در حال حرف زدن هستند، پیش از آنکه حرفشان به پایان برسد، میان کلام آن‌ها می‌پرد و شروع به صحبت می‌کند.
ای انسان عاقل، هر سخنی برای خودش ابتدا و انتهایی دارد؛ پس هیچ‌گاه وسط حرف دیگران نپر و صحبت نکن. انسان دانا، بافرهنگ و هوشمند، تا زمانی که مطمئن نشود دیگران ساکت شده‌اند و حرفشان تمام شده است، هرگز شروع به حرف زدن نمی‌کند.
مفهوم و پیام حکایت: این حکایت از «گلستان سعدی» (باب چهارم: در فواید خاموشی)، به اهمیتِ آداب گفت‌وگو و مهارت گوش دادن اشاره دارد. پیام اصلی آن این است که قطع کردن حرف دیگران و پریدن میان سخن آن‌ها، نه تنها نشانه بی‌ادبی است، بلکه بزرگ‌ترین دلیل بر نادانی و کم‌خردیِ فرد است.
1736019749.png)
