جواب مثل نویسی صفحه 27 درس 1 نگارش دوازدهم

الف از دل برود هر آن که از دیده برفت.

انشا اول:

دوستی‌های دوران مدرسه معمولاً عمیق و پرشور هستند. من و صمیمی‌ترین دوستم، سال‌ها در یک نیمکت می‌نشستیم و تمام لحظاتمان را با هم می‌گذراندیم. گمان می‌کردم این پیوند تا پایان عمر به همین استحکام باقی می‌ماند.

اما سرنوشت مسیر متفاوتی رقم زد و پس از پایان یک مقطع تحصیلی، خانواده او به شهر دیگری نقل مکان کردند. در ماه‌های نخست، تماس‌های تلفنی و پیام‌هایمان پیوسته برقرار بود و به هم قول دادیم که فاصله‌ها حریف رفاقتمان نشوند. با این حال، گذشت زمان، ورود به محیط‌های جدید، یافتن دوستان تازه و مشغله‌های روزمره آرام‌آرام بین ما فاصله انداخت. تماس‌های هر روزه به هفته‌ای یک‌بار، سپس ماهی یک‌بار و در نهایت به پیام‌های تبریک کوتاه در اعیاد محدود شد.

امروز وقتی به عکس‌های قدیمی نگاه می‌کنم، خاطرات شیرین آن روزها زنده می‌شود، اما دیگر آن دلتنگی شدید و وابستگی عمیق گذشته در قلبم جایی ندارد. تجربه این دوری به من ثابت کرد که حضور فیزیکی و دیدار مستمر، نقش پررنگی در زنده نگه‌داشتن محبت‌ها دارد و وقتی کسی برای مدت طولانی از مقابل چشمانت دور شود، رفته‌رفته یاد و جایگاهش نیز در دل کم‌رنگ می‌شود؛ چرا که حقیقتاً «از دل برود، هر آن‌که از دیده برفت».

انشا دوم:

آدم ها موجودات عجیبی اند، زود دل می بندند و عادت می کنند و زود دل می کنند و فراموش می کنند. از دو روز دنیا یک روز و نیمش را در حال دل بستن هستند و نیم روز باقی مانده را در حال حسرت و پشیمانی از آن. اما می رسیم به این ضرب المثل که می گوید از دل برود هرآنکه از دیده برفت! همانطور که گفته شد آدم ها زود دل می بندند و زود ادعای عاشقی می کنند اما بعد از گذر چند صباحی با ندیدن و دوری از آن زود فراموش می کنند و به دیگری دل می بندند.

چرخه ی طبیعت اینگونه است تا زمانی که جلوی چشم دیگران هستی و تو را می بینند در یادشان باقی می مانی ولی تا همین که دور شوی و دوری کنی و به قول معروف از جلوی دید آن ها بروی تو را فراموش می کنند. اما بیاییم با دیدی مثبت به این ماجرا نگاه کنیم. بیاییم آدم هایی که با حضورشان در زندگی ما به ما امواج منفی وارد می کنند و دل ما را از سیاهی و کدورت تیره می کنند را از خود دور کنیم به طوری که دیگر آن ها را نبینم تا رفته رفته با ندیدن آن ها از دل و از زندگی ما بیرون روند به دنبال آن دل ها باری دیگر صاف و سفید شوند و کینه از دل ما فراری شود.

با همه ی این اوصاف این ضرب المثل راه و روشی درست را پیش روی ما می گذارد آن ها سنجش و آزمونی است که انسان می تواند در مسیر زندگی از خود بگیرد بر فرض مثال اگر ادعای عشق و محبت کرد مدتی را از او دوری کند، اگر هم چنان در یاد او بود آن موقع به این نتیجه می رسد که نیامده که برود آمده تا بماند و در زندگیش نقش آفرین باشد و گر نه هر آدمی که مهم نباشد خیلی زود با دوری از آن از دل می رود. آیا شما در زندگی چنین تجربیاتی داشته اید؟

ب باز فیلش یاد هندوستان کرد.

معنی ضرب المثل باز فیلش یاد هندوستان کرده

۱- به یاد گذشته و کسی یا چیزی یا جای مورد علاقه خود افتادن و شوق بازگشت به آن پیدا کردن.

2- یاد خبری دور افتاده است.

انشا ضرب المثل فیلش یاد هندوستان کرده

انشاء اول:

پدربزرگ سال‌ها بود که برای زندگی پیش ما به شهر آمده بود و به نظر می‌رسید به آپارتمان‌نشینی و خیابان‌های شلوغ عادت کرده است. اما هر سال با فرا رسیدن فصل بهار و پیچیدن بوی شکوفه‌ها، حال و هوای او به کلی عوض می‌شد. یک روز صبح دیدیم که بقچه کوچکی بسته و در حیاط قدم می‌زند.

وقتی از او پرسیدیم کجا می‌رود، با چشمانی پر از شوق گفت که دلش برای باغ‌های روستا و هوای پاک زادگاهش تنگ شده و باید چند روزی به آنجا برگردد. مادرم با دیدن این صحنه لبخندی زد و گفت: «می‌بینید؟ با رسیدن بهار، باز فیل پدربزرگ یاد هندوستان کرده است!». این مَثَل وصف حال کسانی است که پس از مدت‌ها، ناگهان به یاد گذشته، زادگاه یا عادات قدیمی خود می‌افتند و هوای بازگشت به آن روزها به سرشان می‌زند.

انشاء دوم:

می دانی «فیلش یادهندوستان کرده» یعنی چه؟ یعنی این که دریک روز اردیبهشتی دلت بخواهدبه روزگار نوجوانی و جوانیت برگردی و آن روزگار رفته را با همه ی خوبی هاوبدی هاو سختی ها و راحتی هایش مرورکنی وبه یاد آن روزگاربی خیالی پای پیاده از وسط کشتزارهای گندم و یونجه زارها در یک عصرگاه بهاری قدم زنان به سوی افق پیش بروی ودنیای خفته دربستر روزگاررابه تماشابنشینی .

فیلش یاد هندوستان کرده یعنی که دلت بخواهدیک موسیقی دلخواه را توی ماشینت ودرمیان کشتزارهای پهناورگوش کنی درحالی که به هرچه سختی وناکامی وناملایمی وناهمواری درجهان هست دهن کجی کنی وبه هرچیزکه می بینی بخندی . بخندی به این که بهارشتابان درگذراست. به این که تاچشم برهم زدی نوروزآمدونزدیک به دوماه از بهار هم گذشت و تو هنوز دهانت ازتعجب بازمانده که چندین سال ازعمرت گذشته و تو هیچ چیزازدنیا نفهمیده ای .

«فیلش یاد هندوستان کرده» یعنی خیلی چیزها. یعنی این که دلت بخواهد دلت رابه زیبایی ها پیوند بدهی . با آب و باد و خاک و ابر و آسمان ِ آبی همراه شوی وهم پای باوزش باد در موج خیزسنبله های یک مزرعه ی گندم درحالی که دست برسر خوشه های آن می کشی غرق شوی وبه همه چیزبخندی . به این که قسط وامت عقب افتاده و توازفرط نادانی وناچاری درفکرجورکردن وامی دیگرهستی . به این که خانه ی کوچکت دیگرپاسخگوی نیازهای تو نیست. بخندی به این که گرانی های دوبله وسوبله، دیگرکمرت راشکسته وراه چاره را برتو بسته .

فیلت یاد هندوستان کرده یعنی این که دلت بخواهدآن قدرسطح نیازها و انتظاراتت را پایین بیاوری که به هیچ چیزدلبسته نشوی ودلت هیچ چیزنخواهد . تنها دوست داشته باشی در طبیعت پرسه بزنی ودر اعماق ِ سکوت ِ دمدمه های غروب ِ یک روز بهاری درخاموشی جهان فروبروی وغواصی کنی و اندکی برای خودت باشی. فارغ ازهمه جا . فارغ ازقیل و قال بودن ونبودن ها و داشتن و نداشتن ها . فارغ ازاین که آمدن و ماندن و رفتنت درکاروانسرای دنیاهمانند سه نفس یا سه مکث کوتاه تورا درخوداحاطه می کند وسپس می بلعد وهضم می کند وبه حال خود رهایت می سازد .

امروز که فیلــَـم هوای هندوستان کرده بود درمیانه ی راه و در کنار یک مزرعه،همان جایی که تک درخت توتی سر بر دوش آسمان نهاده وترانه ی مستی را درگوش ِ او به نجوا می خواند،آن حیوان زبان بسته رابه حال خود رها کردم تا دمی درمیان علفزارها برای خود،خوش بچرد وآب و علفی بخورد و من هم صحنه های دنیا را در این گلستان بهاری به تماشا بنشینم .

پ به پایان آمد این دفتر حکایت همچنان باقی

انشا اول:

روزهای پایانی خردادماه بود و آخرین امتحان سال تحصیلی را پشت سر گذاشته بودیم. وقتی برای آخرین بار در حیاط مدرسه جمع شدیم، حس عجیبی در چهره همه بچه‌ها دیده می‌شد؛ ترکیبی از شادیِ تمام شدن امتحانات و غمِ دوری از دوستانی که یک سالِ تمام با آن‌ها خاطره ساخته بودیم.

معلم ادبیاتمان که متوجه سکوت بچه‌ها شده بود، با صدایی مهربان گفت: «ناراحت نباشید بچه‌ها؛ اگرچه این سال تحصیلی با تمام تلخ و شیرینش تمام شد و این کتاب‌ها بسته شدند، اما مسیر یادگیری، دوستی‌های شما و داستان زندگی‌تان تازه در ابتدای راه است. فراموش نکنید که به پایان آمد این دفتر، حکایت همچنان باقی...». این مَثَل زیبا به ما یادآوری می‌کند که پایان یک دوره یا یک مرحله، هرگز به معنای پایان کل مسیر نیست و همیشه ماجراها و فصل‌های جدیدی در انتظار ماست.

انشا دوم:

در روزگاران گذشته پیرزنی خوش ذوق و خوش بیان در روستایی زندگی می کرد، نگاهش گویای تجربیات فراوانش بود و دستانش شاهد روزگاران سختش و امان از چین و چروک صورتش که فریاد می زد.

من زنی هستم از دیار سختی و ناملایمات اما جنگیده ایم، آنقدر در مقابل مشکلات ایستاده ایم و با گوشت و استخوان خود ایستادگی کرده ام که چین و چروک صورتم به احترامم از جای خود بلند شده اند و سر تعظیم فرود آورند و لبخند مهربانش که هر بیننده ایی را محو زیبایش می کرد به طوری که بی اختیار آن را وادار می کند که در دل خود اعتراف کند این زن یک اسطوره است. این زن یک مادر بود. مادری که خود را در لابه لای عروسک هایی دست ساز مادرش پرورش داد و شناخت.

همان موقع که  با دستان کوچکش عروسک هایش را به آغوش می کشید و به خیال کودکی اش به آن ها قبل از خود غذا می داد. این زن هر بار که لب برای سخن باز می کرد باری از خاطره و داستان تعریف می کرد، داستان پسری فداکار که در روزگاری جان خود را سپر کرد تا مادرش همچنان لبخند سحرانگیزش روی لبانش باقی بماند.

از کودکی هایش، از نوجوانی هایش، هر روز یک خاطره و هر روز یک روز دیگر را بازگو می کرد. کودکان روستا هر روز با شوق و اشتیاق فراوان داستان هایش را دنبال می کردند ولی هر بار پیرزن داستان خود را نیمه راه تمام می کرد و با همان لبخند شیرین به گلایه های بچه ها نگاه می کرد و می گفت: به پایان آمد این دفتر، حکایت هم چنان باقی است.

بچه های روستا نیز به خیال خود فکر می کردند فردا ادامه داستان را می شنوند تا شاید پایان این حکایت و داستان را از زبان پیرزن بشنوند اما آن ها خبر نداشتند هرگز این حکایت پایان نمی یابد و هرگز این داستان تمام نمی شود زیرا او هم چنان انتظار می کشد. انتظار بازگشت فرزندش که به جنگ رفته و هرگز بازنگشته، او هر روز با یاد و خاطراتش زندگی می کند گویی هنوز پسرش در خانه وجود دارد و نفس می کشد.

او هنوز نام همسرش را به زبان می آورد و می گوید: مرد شب شد نان نمی خری؟ ولی هیچ جوابی نمی شنود! زیرا دیگران می گویند همسرت شهید شده و امان از روزی که یک مادر و یک زن، پدر هم نداشته باشد تا از دنیا و ناسازگاری هایش و از شوهر و پسرش که هم چنان قصد بازگشت ندارند گله کند.

حال شما بگویید آیا این جکایت هم چنان باقی است؟ یا این دفتر خاطره ها با بستن چشمان این زن تا ابدیت به پایان می رسد؟ یا الگو می شود و مرور می شود.