دانلود اپلیکیشن
شعر زیر را بخوانید و برداشت خود را از آن بنویسید.
عشق، شوری در نهادِ ما نهاد جان ما در بوتۀ سودا نهاد
گفتوگویی در زبان ما فکند جست و جویی در درون ما نهاد
دم به دم در هر لباسی رخ نمود لحظه لحظه جای دیگر پا نهاد
فخرالدین عراق
فخرالدین عراقی در این ابیات زیبا، به توصیف قدرت دگرگون‌کننده و بی‌قرارکننده «عشق» (به‌ویژه عشق عرفانی و الهی) در وجود انسان می‌پردازد. برداشت کلی از این شعر را می‌توان در چند محور زیر بیان کرد:
آفرینش شور و بی‌قراری: عشق نیرویی راکد و آرام نیست. ورود عشق به وجود انسان، هیجان و غوغایی در ذات او ایجاد می‌کند. این عشق، جان و روح آدمی را در کوره آزمایش و بی‌قراری (بوته سودا) می‌سوزاند تا مانند طلایی ناب، او را تصفیه کرده و به کمال برساند.
آغاز جست‌وجو و بیان: عشق به انسان اجازه سکوت و سکون نمی‌دهد. از سویی زبان عاشق را به سخن گفتن و زمزمه نام معشوق می‌گشاید و از سوی دیگر، حس جست‌وجوگری و طلبِ بی‌پایان برای کشف حقیقت را در درون او بیدار می‌کند.
تجلی همه‌جانبه معشوق: در بیت آخر، شاعر به حضور همیشگی و همه‌جای عشق در جهان هستی اشاره دارد. حقیقت و زیباییِ معشوق در یک شکل ثابت محدود نمی‌شود؛ بلکه هر لحظه در چهره و لباسی تازه (در قالب پدیده‌های مختلف جهان) خود را نشان می‌دهد. کسی که آتش این عشق در درونش روشن شده باشد، می‌تواند ردپای معشوق را در همه‌جا و در هر لحظه ببیند.
1736019749.png)
