به حرمت معلمان، بی‌انصافی نکنیم...

به حرمت معلمان، بی‌انصافی نکنیم...

حادثه تلخ تنبیه دانش‌آموزان روستای کرجو، دل هر انسانی را آزرده کرد. اما تأسف‌بارتر از آن، هجمه‌های ناعادلانه‌ای است که به ساحت مقدس معلمی روا داشته شد.

آیا رواست که خطای یک معلم تازه‌کار را، بر دوش جامعه‌ای از شریف‌ترین افراد این سرزمین بگذاریم؟ معلمانی که سال‌هاست با کمترین مزایا و بیشترین مسئولیت، فانوس امید را در دل کلاس‌ها روشن نگه داشته‌اند؛ همان‌هایی که بی‌ادعا، از جان، سلامت، و دارایی‌شان برای آینده‌سازان این مرز و بوم گذشته‌اند.

نباید در هیاهوی نقد، مهربانی و ایثار هزاران معلم گمنام را فراموش کرد. معلمانی که نه‌تنها درس علم، که درس انسانیت و فداکاری داده‌اند. بیایید، در کنار مطالبه‌گری، حرمت این جایگاه را پاس بداریم و حقیقت را فدای هیاهو نکنیم.
🔹حمید کنگو زهی معلم سیستانی که فداکارانه زیر آوار ماند تا شاگردانش را از حادثه‌ای دلخراش نجات دهد.
🔹اکبر عابدی معلمی که در جریان آتش سوزی، خود سوخت تا دانش‌آموزانش را نجات دهد.
🔹کاظم صفرزاده که در لرستان جان خود را در سیلاب از دست داد تا دانش‌آموزش زنده بماند
🔹محسن خشخاشی بروجردی که با چاقوی ناجوانمردانه‌ی شاگردش در کلاس درس مظلومانه به شهادت رسید.
🔹حسن امیدزاده که در گیلان برای نجات دانش‌آموزانش از آتش، زیبایی و جوانی چهره‌اش را هدیه کرد.
🔹حمیده دانش که در مشهد غرق شد تا دانش‌آموزش را نجات داده و درس ایثار را به دیگر دانش‌آموزانش بیاموزد.
🔹محمود واعظی نسب که در اردو برای نجات دانش‌آموزان از سقوط تیر دروازه، خود را سپر بلا کرد.
🔹امیر صادقی معلم مشکین‌شهری که برای نجات دانش‌آموزان از ریزش سقف مدرسه‌ی کانکسی‌اش در زیر آوار ماند.
🔹محمدعلی محمدیان که موی خود را تراشید تا شاگرد بیمارش غم به چهره نیاورد.
🔹سعید حاجی زاده که یکی از کلیه هایش را به یک دانش آموز نیازمند کلیه هدیه کرد.
🔹علی بهاری که بخشی از کبدش را به دانش‌آموزش اهدا کرد.
🔹معصومه خوش‌کام که بعد از عمل دیسک کمرش با تخت در کلاس حاضر شد تا فداکاری‌اش را کامل کند.
🔹احسان موسوی و ثریا مطهرزاده دو معلم که تمام دارایی خود را برای درمان دانش‌آموزشان هزینه کردند.
🔹زهرا آرامش همه داشته‌های 23 سال خدمتش در حوزه آموزش را برای آزادی جوانی 22 ساله اهدا کرد

افراسیاب جمالی