خداوند در قرآن کریم می فرماید:
وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً ۚ فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ.
و نمی شود که مؤمنان، همگی [برای آموزش دین] اعزام شوند، پس چرا از هر گروهی، جمعی از آنها اعزام نشوند تا دانش دین را [به طور عمیق] بیاموزند و آنگاه که به سوی قوم خویش بازگشتند، آنها را هشدار دهند، باشد که آنان [از کیفر الهی] بترسند.
با توجه به آیە بالا به سؤال های زیر پاسخ دهید:
1 به نظر شما، چرا خداوند حتی در زمان پیامبر و با وجود حضور ایشان، عده ای را تشویق به فراگیری علم دین می کند؟
زیرا در زمان ایشان نیز مرمانی در شهرهای دوردست بودند و به ایشان دسترسی نداشتند و نمی توانستند احکام دین را از ایشان بشنوند، بنابراین طبق دستور قرآن کریم لازم بود که گروهی از مردم وقت و همت خود را صرف شناخت دقیق دین کنند و پس از کسب علم به شهرهای خود بروند و قوانین اسلام را به مردم بیاموزند.
2 آیا آموختن عمیق دین و بیان تعالیم آن، اختصاص به زمان پیامبر دارد؟ چرا؟
خیر، زیرا تعلیم و تبیین تعالیم دین پس از ایشان نیز توسط ائمه تداوم می یابد و در زمان غیبت نیز بر عهده فقیهان است و مسلمانان در احکام و مسائل فردی و اجتماعی باید به ایشان مراجعه کنند.