أَفَمَنْ أَسَّسَ بُنْيَانَهُ عَلَىٰ تَقْوَىٰ مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَانٍ خَيْرٌ أَمْ مَنْ أَسَّسَ بُنْيَانَهُ عَلَىٰ شَفَا جُرُفٍ هَارٍ فَانْهَارَ بِهِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ
آیا آن کس که بنیاد [کار] خود را بر پایه تقوای الهی و خشنودى خدا نهاده، بهتر است؛ یا کسى که بناى خود را بر لبه پرتگاهى در حال سقوط ساخته و با آن در آتش دوزخ فرو مى افتد؟ و خداوند گروه ستمکاران را هدایت نمى کند.
با تدبر در آیه شریفه صفحه قبل به سؤال های زیر پاسخ دهید:
1 زندگی محکم و استوار بر چه پایه هایی بنا می شود؟
تقوی و رضای الهی
2 مقصود از بنای زندگی بر لبه پرتگاه، «عَلىٰ شَـفا جُـرُفٍ هارٍ »، چیست؟
بی اعتنایی و عمل نکردن به دسترات الهی در زندگی
3 چرا خداوند کسانی را که زندگی خویش را بر لبه پرتگاه بنا کرده اند، ظالم نامیده است؟
زیرا بزرگترین حق خود را که همان خوشبختی جاودانی است مورد ستم قرار دادند و با دور ماندن از دستورات الهی به خود سعادت خویش پشت کردند.