آیات زیر را با دقّت بخوانید.
وَ لا تَستَوِی الحَسَنَةُ وَ لاالسَّیِّئَةُ اِدفَع بِالَّتی هِیَ اَحسَنُ (فصّلت، 23)
هرگز نیکی و بدی یکسان نیست؛ بدی را با نیکی کردن برطرف کن.
وَ الکاظِمینَ الغَیظَ و العافینَ عَنِ الّاسِ، وَاللهُ یُحِبُّ المُحسِنینَ (آل عمران، 134)
نیکوکاران کسانی هستند که خشم خود را فرو می برند و خطاهای دیگران را می بخشند و خدا آن ها را دوست دارد.
چه ارتباطی میان مفهوم این دو آیه هست؟
در هر دو آیه برتری نیکوکاران سبت به بدکاران نزد خداوند اشاره دارد و این که خداوند تأکید دارد در مقابل کار بد دیگران و در هنگام خشم هم، به دیگران نیکی کنیم.