با توجه به شعر زیر، بگویید که سعدی در این شعر چه چیز را شرط آدمیت دانسته است؟
دوش مرغی به صبح می نالید عقل و صبرم ببُرد و طاقت و هوش
یکی از دوستان مخلص را مگر آواز من رسید به گوش
گفت باور نداشتم که تو را بانگ مرغی چنین کند مدهوش
گفتم این شرط آدمیت نیست مرغ تسبیح گوی و من خاموش
تسبیح و حمد و ستایش خدا کردن