با توجّه به طرح نوشتۀ خود، متنی بنویسید. بند مقدّمه، بندهای بدنه و بند جمع بندی را در آن مشخّص کنید.
نمونه اول:
عنوان نوشته: رازهای بیکرانِ آبی
بند آغازین:
قدم زدن به سمت ساحل، همواره با حسی از انتظار و شگفتی همراه است. بوی دلپذیر رطوبت و نمک در هوا میپیچد و صدای برخورد امواج به صخرهها، مانند موسیقی آرامی روح را مینوازد. وقتی به پهنه ناپیدای آب خیره میشوم، گویی دریا با تمام وسعتش مرا به تماشای رازهای بیکران آبیِ خود دعوت میکند.
بندهای میانی:
پرواز آزادانه مرغان دریایی بر فراز آب، نقاشی بینظیری از طبیعت را به تصویر میکشد. قدم زدن روی ماسههای گرم ساحل و پیدا کردن صدفهای کوچکی که هر کدام قصهای از اعماق آبها در سینه دارند، لذتی وصفناپذیر به همراه میآورد.
دریا همواره در یک حال نمیماند؛ گاه در روزهای صاف و آفتابی، تجلیِ آرامش و سکوتِ آبیرنگ است و گاه با امواج خروشان، سرکش و طوفانی خود، قدرت و عظمت بینظیر طبیعت را به رخ میکشد. این تضاد زیبا، نشان از زنده بودن و پویایی این پهنه بیکران دارد.
هنگام غروب، وقتی خورشید آرامآرام در افقِ آب فرو میرود و قایقهای چوبی صیادان در دوردستها به نقطههایی تاریک تبدیل میشوند، نشستن در کنار ساحل حس رهایی عجیبی به انسان میبخشد و تمام هیاهو و خستگیهای زندگی شهری را در امواج خود غرق میکند.
بند پایانی:
دریا همچون آینهای بزرگ است که عظمت و شکوه خالق هستی را بازتاب میدهد. تماشای این وسعت بیانتها به ما یادآوری میکند که روح و قلب انسان نیز باید مانند دریا وسیع، عمیق و در برابر ناملایمات روزگار، آرام و بخشنده باشد.
نمونه دوم:
عنوان نوشته: مهمانی ستارهها در بوم بیکران شب
بند آغازین:
خورشید با تمام شکوهش آرامآرام در افق پنهان میشود و چادر سیاه و رازآلود شب بر سر زمین کشیده میشود. با تاریک شدن هوا، دانه به دانه چراغهای نقرهای در پهنه بیکران آسمان روشن میشوند و شب، مهمانی باشکوه خود را آغاز میکند.
بندهای میانی:
در میان این بوم تاریک، ماه چون نگینی درخشان نور نقرهای خود را بر زمین میتاباند. ستارهها با شیطنت چشمک میزنند و نوار مهآلود کهکشان راه شیری، همچون جادهای نورانی در دل آسمان کشیده شده است. در کنار این شکوه دیداری، سکوت عمیق و آرامشبخش شب، خستگی یک روز پرهیاهو را از تن میرباید. در این سکوت که با صدای ملایم جیرجیرکها همراه است، وزش نسیمی خنک روح را نوازش میدهد. در همین لحظات، عبور ناگهانی یک شهابسنگ خطی از نور بر جای میگذارد و ذهن را به پرواز درمیآورد. چشمها بسته میشوند، آرزوها در دل شکل میگیرند و خیال آدمی تا دوردستهای فضا سفر میکند.
بند پایانی:
آسمان شب با تمام زیبایی و سکوتش، آینهای از عظمت بینهایت پروردگار است. این بوم پرستاره همواره به ما یادآوری میکند که در دل تاریکترین لحظات زندگی نیز، همواره نقطههای روشنی از امید برای یافتن مسیر وجود دارد.