دانلود اپلیکیشن
1 این بخش از سروده « پابلو نرودا » را از نظر کاربرد « نماد » بررسی کنید.
نان را از من بگیر اگر می خواهی، / هوا را از من بگیر، اما / خنده ات را نه . / گل سرخ را از من مگیر.
در این بخش از سروده، شاعر از واژه‌های زیر به عنوان «نماد» استفاده کرده است:
نان و هوا: نمادِ نیازهای مادی، روزمره و نیازهای اولیۀ جسمانی برای ادامۀ حیات و زنده ماندن.
گل سرخ (و خنده): نمادِ عشق، امید، زیبایی، طراوت و نیازهای والای روحی و عاطفی انسان. (پیام شاعر این است که انسان بدون نیازهای مادی می‌تواند زنده بماند، اما بدون عشق و امید، حیات واقعی معنا ندارد.)
2 در این قسمت از متن درس، شاعر از کدام آرایه های ادبی بهره گرفته است؟
... اما خنده ات که رها می شود / و پروازکنان در آسمان مرا می جوید / تمامی دردهای زندگی را / به رویم می گشاید.
در این قسمت از متن، آرایه‌های ادبی زیر به کار رفته است:
تشخیص (انسان‌نمایی) و استعاره مکنیه: نسبت دادنِ ویژگی‌های «رها شدن»، «پرواز کردن» و «جست‌وجو کردن» به «خنده» (شاعر خنده را مانند پرنده‌ای تصور کرده است که پرواز می‌کند).
کنایه: عبارت «تمامی درهای زندگی را به رویم می‌گشاید» کنایه از امید بخشیدن، ایجاد گشایش در کارها، رفع غم و اندوه و بخشیدنِ شور و نشاطِ زندگی است.
اضافه استعاری: در ترکیب «درهای زندگی»، زندگی مانند ساختمان یا خانه‌ای تصور شده است که در دارد.
1736019749.png)
