جواب معنی شعر صفحه 36 درس 5 فارسی دوازدهم

ای کوه دماوند، ای که مانند دیو سپید دست و پا بسته هستی و ای بلندترین نقطه و سقف جهان.

کلاهخودی از جنس نقره (کنایه از برف) بر سر گذاشته ای و کمربندی از جنس آهن (کنایه از صخره های تیره رنگ دامنه کوه) به کمر بسته ای.

برای اینکه چشم انسان ها به تو نیفتد، چهره زیبای خود را در میان ابرها پنهان کرده ای.

برای اینکه از هم نشینی با انسان های پست و حیوان صفت و این مردم شوم و دیوصفت رها شوی،

(در ادامه بیت قبل) قد کشیده ای و با خورشید آسمان عهد و پیمان بسته ای و با ستاره خوش یمن مشتری ارتباط و پیوند برقرار کرده ای.

هنگامی که زمین به خاطر ستم و ظلم آسمان و روزگار، سرد و تاریک و ساکت و معلق شد،

(در ادامه بیت قبل) زمین از روی خشم، مشتی به سوی فلک و آسمان پرتاب کرد و ای دماوند، تو همان مشت زمین هستی.

تو مشت بزرگ و گره کرده روزگار هستی که از گذشت قرن های متمادی به جا مانده ای و یادگار دوران های گذشته ای.

ای کوه دماوند که مانند مشت زمین هستی، به سوی آسمان برو و چند ضربه محکم بر چهره آسمان و روزگار ستمگر بکوب.

نه، نه، اشتباه کردم، تو مشت روزگار نیستی؛ ای کوه، من از این تشبیهی که کردم راضی نیستم.

تو در واقع قلب یخ زده و افسرده زمین هستی که از شدت درد و غصه، مدتی است که ورم کرده ای و برآمده شده ای.

برای اینکه درد و ورم این قلبِ متورم (کوه دماوند) آرام بگیرد و بخوابد، برف‌ها را مانند دارویی تسکین‌دهنده و خنک‌کننده (کافور) بر روی آن قرار داده‌اند.

ای کوه دماوند که مانند قلب روزگار هستی، آتشفشان کن و منفجر شو و راضی نشو که آتش درونت این‌گونه پنهان بماند.

ساکت و خاموش نمان و حرف بزن (فوران کن)؛ غمزده و افسرده نباش، بلکه با صدای بلند بخند و خروش کن.

آتش درون و خشم خود را مخفی نکن و از منِ شاعر که دلی سوخته و پردرد دارم، این یک نصیحت را بشنو.

به جان خودت قسم می‌خورم که اگر آتش دلت را پنهان کنی و آن را بیرون نریزی، این آتش از درون جانت را می‌سوزاند و نابودت می‌کند.

ای مادر پیر و سفیدموی من (کنایه از قله پربرف دماوند)، نصیحت این فرزند بدبخت و رنج‌کشیده خود را بشنو.

این روسری و پوشش سفید (برف) را از سرت در بیاور و با اقتدار بر روی تختی کبودرنگ و شکوهمند پادشاهی کن.

مانند یک اژدهای زهرآگین و کشنده حمله کن و مانند یک شیر خشمگین و شجاع فریاد بکش و مبارزه کن.

پایه و اساس این ریاکاری و فریبکاری را نابود کن و نسل و ریشه این ظالمان را از هم قطع کن.

این ساختمان ستم را از ریشه بکن و ویران کن، زیرا بنای ظلم و ستمگری را باید از بیخ و بن نابود کرد.

 حق و حقوق انسان‌های دانا و خردمند جامعه را از این حاکمان نادان و پست‌فطرت پس بگیر.