جواب نمونه یابی صفحه 71 درس 6 دین و زندگی یازدهم انسانی (پیشوای اسوه)

1 اندوهی از جنس هدایت:

 دلسوزی پیامبر (ص) به اندازه‌ای عمیق بود که خداوند او را دلداری می‌داد تا خود را به خاطر ایمان نیاوردن مردم هلاک نکند. این غصه خوردن نشان می‌دهد که او هدایت تک‌تک انسان‌ها را با تمام وجودش لمس می‌کرد و برای سعادتشان از جان مایه می‌گذاشت.

2 بخشندگی در اوج قدرت:

 پس از سال‌ها آزار و شکنجه توسط قریش، وقتی مکه را فتح کرد و همه در اختیار او بودند، به جای انتقام‌جویی فرمود: «بروید که همه شما آزادید». این بزرگی روح، بزرگترین درس برای فهم این حقیقت بود که هدف پیامبر، اسارت قلوب در بند کینه نبود، بلکه آزادسازی آن‌ها برای رسیدن به حق بود.

۳ دعا به جای نفرین:

 در ماجرای طائف، وقتی مردم سنگسارش کردند و پاهایش غرق خون شد، نه تنها نفرین نکرد، بلکه با قلبی سرشار از مهر گفت: «خدایا قوم مرا هدایت کن، چرا که آن‌ها نمی‌دانند». این یعنی او حتی در اوج درد و رنج، تنها به فکر نجاتِ آزاردهندگان خود بود.

۴ پذیرش با آغوش باز:

 پیامبر (ص) هرگز با دیدن خطای دیگران، درِ هدایت را به رویشان نمی‌بست. وقتی جوانی با گستاخی از او اجازه گناه خواست، به جای طرد کردن، با آرامش و منطق با او گفت‌وگو کرد و با محبتی که در وجودش جاری بود، قلب آن جوان را برای پذیرش حقیقت نرم کرد.

5 هم‌نشینی با رانده‌شدگان:

 او با فقیران، بردگان و یتیمان که جامعه آن‌ها را نادیده می‌گرفت، با چنان احترام و نزدیکی رفتار می‌کرد که گویی عزیزترین کسانش هستند. این تواضع و دلسوزیِ عملی، راه را برای کسانی که از کرامت انسانی محروم بودند باز کرد تا طعم شیرین هدایت و ارزشِ وجودی خود را در مکتب او دریابند.