دانلود اپلیکیشن
در شکل زیر درصد تقریبی برخی عنصرها در پوسته زمین و بدن انسان، نشان داده شده است. درباره داده های این دو شکل گفت وگو کنید.
با بررسی و مقایسه داده‌های این دو شکل، به نتایج زیر می‌رسیم:
اکسیژن، فراوان‌ترین عنصر: اکسیژن هم در بدن انسان (با ۶۵ درصد) و هم در پوسته زمین (با ۴۶/۴ درصد)، بیشترین سهم را دارد و فراوان‌ترین عنصر در هر دو مورد است.
تفاوت در عنصرهای عمده تشکیل‌دهنده: ساختار بدن انسان پس از اکسیژن، بیشتر از نافلزهایی مانند کربن (۱۸ درصد)، هیدروژن (۱۰ درصد) و نیتروژن (۳ درصد) تشکیل شده است. در حالی که در پوسته زمین پس از اکسیژن، عنصری مانند سیلیسیم (۲۸/۲ درصد) و فلزهایی مانند آلومینیم (۸/۳ درصد) و آهن (۵/۶ درصد) بیشترین فراوانی را دارند.
حضور عنصرهای مشترک: عنصرهایی مانند کلسیم در ساختار هر دو وجود دارند، اما درصد حضور آنها متفاوت است (۴/۱ درصد در پوسته زمین و ۱/۵ درصد در بدن انسان).
دلیل اصلی این تفاوت‌ها، نوع موادی است که موجودات زنده و زمین را می‌سازند:
مواد سازنده بدن انسان: بخش زیادی از بدن ما از آب تشکیل شده است که از ترکیب هیدروژن و اکسیژن به دست می‌آید. بقیه قسمت‌های بدن مانند ماهیچه‌ها، پوست و چربی‌ها نیز بیشتر از عنصرهای نافلزی مانند کربن، هیدروژن و نیتروژن ساخته شده‌اند. به همین دلیل، این عنصرها در بدن ما درصد بسیار بالایی دارند.
مواد سازنده پوسته زمین: پوسته زمین عمدتاً از سنگ، ماسه و خاک تشکیل شده است. در ساختار این مواد، عنصری مانند سیلیسیم و فلزهایی مانند آلومینیم و آهن بیشترین سهم را دارند و به همین دلیل فراوانی آنها در پوسته زمین بسیار بیشتر از بدن انسان است.
رفتار متفاوت اکسیژن: اکسیژن در هر دو محیط فراوان‌ترین عنصر است؛ اما در بدن انسان بیشتر برای تشکیل آب و بافت‌های زنده استفاده شده است، در حالی که در پوسته زمین با فلزها و سیلیسیم ترکیب شده و خاک و صخره‌ها را شکل داده است.
این مقایسه نشان می‌دهد که با وجود مشترک بودن برخی عنصرها در طبیعت، تفاوت در نحوه ترکیب شدن آنها است که باعث می‌شود ساختار یک موجود زنده با اجسام بی‌جان (مثل زمین) تا این حد متفاوت باشد.
1736019749.png)
