1. دربارة آداب معاشرت و تأثير اخلاق نيکو در زندگي اجتماعي، بحث و گفت و گو کنيد.
2. دربارة ابیات زیر و ارتباط آن با درس گفت و گو کنید.
کم گوی و به جز مصلحت خویش مگوی چیزی که نپرسند تو از پیش مگوی
دادند دو گوش و یک زبانت ز آغاز یعنی که دو بشنو و یکی بیش مگوی
(اخلاق ناصری، خواجه نصیرالدّین توسی)
1. ادب و اخلاق خوب، موجب تربیت صحیح، احترام متقابل، اعتماد به دیگران، ترویج فضایل اصلاح
معایب و سرانجام شهر و جامعه ای آرمانی و مطلوب می شود که می توان در آن با آرامش خاطر
زندگی کرد و به کمال و تعالی دست یافت به همین خاطر در مجموعه ی آیات قرآنی و روایات
معصومین، توصیه های بسیاری به اخلاق حسنه شده است و در ادبیات ما نیز نمونه های خوبی از این
سفارش ها دیده می شود، حتما این بیت ملک الشعرای بهار را آغاز فصل پنجم به یاد دارید : «اقوام
روزگار به اخلاق زنده اند قومی که گشت فاقد اخلاق، مردنی است.»
2. این دو بیت با این بخش از کلام خواجه نصیر ( متن سوم درس ) ارتباط دارد. « آدمی باید که
سخن دیگری به سخن خود، قطع نکند و هر که حکایتی یا روایتی کند و او بر آن واقف باشد، وقوف
خود بر آن، اظهار نکند تا آن کس آن سخن را به اتمام رساند ... و اگر کسی به جواب، مشغول شود....
صبر کند تا آن سخن، تمام شود پس جواب خود بگوید.» که پیام هر دو قطع نکردن حرف دیگران است.
نکته : این دو بیت اولا در کتاب اخلاق ناصری نیامده است. ثانیا طبق یادداشت علامه ی دهخدا در
جلد دوم «امثال و حکم» از بابا افضل کاشانی است.