رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم می فرماید: «چه بسا روزه داری که جز گرسنگی و تشنگی چیزی نصیب او نمی شود».
مقصود پیامبر گرامی از این سخن چیست؟
مقصود پیامبر (ص) این است که:
۱ روزه فقط نخوردن و نیاشامیدن نیست:
شرطِ قبول شدن روزه، فقط گرسنگی کشیدن نیست؛ بلکه تمام اعضای بدن انسان (چشم، گوش، زبان و...) باید روزه باشند و از گناه دوری کنند.
۲ گناه، اثرِ روزه را از بین میبرد:
اگر کسی غذا نخورد اما دروغ بگوید، غیبت کند، تهمت بزند یا نگاه به حرام کند، در واقع روحِ روزه را از بین برده است. چنین روزهای شاید از نظر شرعی (فقهی) باطل نباشد و قضا نخواهد، اما در پیشگاه خدا ارزش و پاداشی ندارد و باعث رشد معنوی نمیشود.
۳ هدف روزه، «تقوا» است نه «زجر کشیدن»:
خداوند نیازی به گرسنگی ما ندارد. هدف از روزه، رسیدن به تقوا و خویشتنداری است. پس اگر این گرسنگی باعث ترک گناه نشود، تنها نصیب انسان همان رنج تشنگی و گرسنگی خواهد بود و بس.