مواجهه کلیسا با مسلمانان در طول جنگهای صلیبی و فتح قسطنطنیه، چگونه زمینه های فرو ریختن اقتدار کلیسا را فراهم ساخت؟
جنگ های صلیبی توسط مقامات کلیسا و فئودال های بزرگ به هدف تسخیر منطقه ی بیت المقدس و بدست آوردن اراضی بیشتر آغاز شد. اما پس از 200 سال جنگ و خونریزی و خسارت های فراوان، اروپاییان به هیچ کدام از اهداف اولیه خود دست نیافتند. جنگ های صلیبی از نظر اعتقادی و دینی دو نتیجه مهم داشت: در مرحله نخست تصورات قبلی مسیحیان نسبت به مسلمانان شکسته شد. چرا که تا قبل از آن موقع در اثر تبلیغات سوء و اغراق آمیز روحانیون مسیحی، مردم اروپا، مسلمانان را افرادی، کافر، بت پرست و وحشی تصور می کردند. اما وقتی در جنگ های صلیبی مسیحیان اروپا از نزدیک با مردم مسلمان آشنا شدند، دریافتند که آنان (مسلمانان) اهل توحید و یکتا پرستی هستند و نام حضرت مسیح (ع) را با احترام یاد می کنند. دومین نتیجه اعتقادی جنگ های صلیبی: شکسته شدن تقدس روحانیون مسیحی و تضعیف اعتقادات مسیحیان نسبت به مسیحیت و آباء کلیسا بود.
در اواخر قرن یازدهم میلادی مردم اروپا به خاطر اعتقاد شدید نسبت به روحانیون مسیحی خود راضی به جنگ های صلیبی شدند. پیروزی صلیبیون در جنگ اول و دوم که به تصرف اورشلیم در سال 1099 ختم شد موجب محبوبیت و قدرت کلیسا شده بود. اما شکست های بعدی صلیبیون و باز پس گیری اورشلیم توسط مسلمانان، ضربه سختی به مسیحیان داد، که طولانی شدن جنگ و اعزام اجباری امپراتوران اروپا به اورشلیم و نهایتا شکست صلیبیون، باورهای مذهبی و پایه های قدرت کلیسا را تضعیف کرد.