شاه کلید نکات
شاه کلید سوال
«با توجه به اینكه امام علی در نماز حضور قلب داشتند، چگونه متوجه درخواست فقیر شدند؟»
برای مشاهده پاسخ این سوال به محتوای این رمزینه مراجعه كنید.
حضور قلب امام علی (ع) در نماز به معنای بی‌خبری از محیط پیرامون نبود، بلکه به معنای غرق شدن در رضای الهی و انجام وظیفه در محضر اوست. در عرفان اسلامی، «حضور قلب» مراتبی دارد و برای انسان‌های کاملی چون امام علی (ع)، تمام کارهای نیک در امتدادِ توجه به خدا قرار می‌گیرند. وقتی ایشان در حال نماز صدای سائل را شنیدند، نه به عنوان یک امر دنیوی، بلکه به عنوان یک تکلیف الهی و فرصتی برای بندگی بیشتر به آن نگریستند. در واقع، دستگیری از نیازمند در آن لحظه، خود بخشی از «نماز» و عبادت ایشان محسوب می‌شد که با نیت خالص انجام گرفت. به عبارت دیگر، توجه امام به فقیر، ایشان را از یاد خدا غافل نکرد، بلکه ایشان خدا را در چهره‌ی کمک به بنده محرومش دیدند. این عمل چنان ارزشمند بود که خداوند آیه ولایت (آیه ۵۵ سوره مائده) را در ستایش این اقدام و پیوند نماز و زکات نازل کرد. پس حضور قلب ایشان نه یک حالت انزوا، بلکه حضوری آگاهانه بود که در آن، انجام فرمان خدا بر هر چیزی مقدم بود. این پیوند میان «خالق» و «مخلوق» در نماز علی (ع)، عالی‌ترین درجه از آگاهی و کمال بندگی را به تصویر می‌کشد
1736019749.png)
