دانلود اپلیکیشن
تغییرات جمعیت شهری و روستایی در ایران
در کشور ما نیز تغییرات شهرنشینی و روستانشینی همانند سایر نواحی جهان به وقوع پیوسته است. به نمودار توجه کنید.
چه تغییری در شهرنشینی و روستانشینی مشاهده می‌کنید؟ هم‌اکنون چند درصد جمعیت کشور ما در شهرها و چند درصد در روستاها زندگی می‌کنند؟
با بررسی دقیق نمودار، متوجه می‌شویم که روند شهرنشینی در ایران از سال ۱۳۳۵ با شیب تندی رو به افزایش بوده است، در حالی که منحنی روستانشینی دقیقاً در جهت مخالف و با سیر نزولی در حال کاهش است. بر اساس آخرین داده‌های این نمودار (سال ۱۳۹۵)، جمعیت شهرنشین کشور به حدود ۷۴ درصد رسیده و جمعیت روستانشین به حدود ۲۶ درصد کاهش یافته است.
به‌طور کلی، افزایش جمعیت شهری از سه طریق صورت گرفته است:
1 افزایش طبیعی جمعیت شهرها یعنی رشد موالید (تولدها) نسبت به مرگ و میر
2 مهاجرت روستاییان به شهرها
3 افزایش جمعیت برخی روستاها و تبدیل شدن آنها به نقاط شهری
4 ادغام روستاها در بافت شهری
روستاهایی که جمعیت آنها به حدی معین، مثلاً ۱۰ هزار نفر، رسیده، با موافقت وزارت کشور، شهر اعلام شده‌اند و در آنها شهرداری تأسیس شده است. به دنبال این امر، باید برای ساکنان آنها نیز خدمات و تجهیزات شهری فراهم شود.
با توجه به جدول، تعداد سکونتگاه‌های شهری در ایران چند برابر شده است؟
برای رسیدن به این جواب باید داده‌های ابتدا و انتهای جدول را مقایسه کنیم. در سال ۱۳۳۵ تعداد شهرهای ایران ۲۰۱ مورد بوده است و این رقم در سال ۱۳۹۵ به ۱۲۴۵ مورد رسیده است. با تقسیم این دو عدد (۱۲۴۵ بر ۲۰۱) درمی‌یابیم که تعداد سکونتگاه‌های شهری در ایران طی این ۶۰ سال، تقریباً ۶.۲ برابر (بیشتر از ۶ برابر) شده است.
همان‌طور که گفته شد، یکی از عوامل مهم افزایش جمعیت شهری در ایران مهاجرت از روستا به شهر بوده است. تا سال ۱۳۳۵ مهاجرت از روستاها به شهرها به کندی صورت می‌گرفت و محصولات کشاورزی بخش عمده تولیدات داخلی را تشکیل می‌داد. این دوره به دوره شهرنشینی کند معروف است.
از سال ۱۳۳۵، روند شهرنشینی در ایران سرعت گرفت و دوره شهرنشینی سریع آغاز شد. مهم‌ترین علل شهرنشینی سریع عبارت بودند از:
الف از آنجا که بودجه کشور ما متکی به درآمد حاصل از فروش نفت است و این درآمد در دست دولت ذخیره می‌شود، دولت‌ها با استفاده از درآمد نفتی، بیشترین سرمایه‌گذاری‌ها، توسعه کارخانه‌ها و تجهیزات و زیرساخت‌ها را به شهرها اختصاص دادند.
ب از سال ۱۳۴۱ اصلاحات ارضی در روستاها انجام گرفت. اصلاحات ارضی یعنی تغییر قوانین مالکیت زمین و توزیع مجدداً آن به نفع کشاورزان. در ایران، اصلاحات ارضی در سه مرحله با سلب مالکیت مالکان بزرگ (ارباب‌ها) و واگذاری زمین به دهقانان خرده‌پا انجام گرفت؛ اما به سبب تقسیم نادرست زمین، حمایت نکردن دولت از کشاورزان، توجه به صنایع مونتاژ و واردات کالا از کشورهای خارجی نه تنها وضع روستاییان بهتر نشد بلکه شرایط انهدام کشاورزی در ایران فراهم آمد. در نتیجه، مهاجرت روستاییان به شهرها شدت گرفت.
از دیگر موضوعاتی که در زمینه شهرنشینی در ایران رخ داد، تبدیل تهران به مادرشهر ملی بود. با مهاجرت گسترده مردم از سراسر کشور، جمعیت این شهر به طور مداوم به شدت افزایش یافت و رفته‌رفته، فاصله زیادی با سایر شهرها پیدا کرد. به این ترتیب، جمعیت تهران همواره بیش از دو برابر دومین شهر پرجمعیت ایران، یعنی مشهد، بوده است.
پس از انقلاب اسلامی نیز مهاجرت از روستا به شهر و از شهرهای کوچک به شهرهای بزرگ ادامه یافت. در این دوره، تعداد زیادی از روستاهای پرجمعیت به شهر تبدیل شدند یا در بافت شهرهای هم‌جوار ادغام گردیدند. برخی از آبادی‌ها نیز خالی از سکنه شدند. آمار تعداد شهرها را در سال‌های ۱۳۶۵ و ۱۳۹۵ مقایسه کنید. در این دوره، علاوه بر تهران ۷ شهر با بیش از یک میلیون نفر جمعیت به کلان‌شهر تبدیل شدند. به علاوه، رشد شهرهای بزرگ و کوچک و شهرک‌های اقماری در اطراف تهران، این شهر را به یک منطقه کلان‌شهری بزرگ تبدیل کرد.
طبق اطلاعات جدول، در سال ۱۳۶۵ تعداد شهرهای ایران ۴۹۶ مورد بوده است. این آمار در سال ۱۳۹۵ به ۱۲۴۵ شهر افزایش یافته است. این مقایسه نشان می‌دهد که در بازه زمانی ۳۰ ساله پس از انقلاب اسلامی، ۷۴۹ شهر جدید به نقشه جغرافیایی ایران افزوده شده است و تعداد شهرها بیش از ۲.۵ برابر شده است. همان‌طور که در متن خواندیم، این رشد چشمگیر نتیجه تبدیل روستاهای پرجمعیت به شهر و ادغام آبادی‌ها در بافت شهرهای هم‌جوار است.
1736019749.png)
