به نظر شما چگونه ممکن است که دوست انسان از یک سو به عنوان برترین اندوخته و سرمایه
معرفی شود و از سوی دیگر به عنوان پاره ای از آتش؟
میزان اثرپذیری دوست در دوران نوجوانی بسیار بالاست و گاه به حدی است که شخص می کوشد
مانند دوست خود حرف بزند و مثل او انتخاب و زندگی کند. بنابراین اگر با افراد فاسد دوستی کنیم
وجودمان ناخودآگاه، ناپاکی و بدی را از آنان می رباید ولی اگر با افراد نیکو رفاقت کنیم در وجودمان ناخودآگاه به سمت خوبی ها و زیبایی ها هدایت می شویم.