جواب معنی شعر صفحه 59 درس 7 فارسی دوازدهم

ای معشوقی که از برخورد قطرات لطیف باران با برگ درختان مهربان‌تر و باطراوت‌تری! تو مانند انعکاس نور ستاره‌ها در آبِ روانِ جویبار هستی که مایه روشنی و بیداری است.

چشمان پاک، زلال و روشن تو مانند پیوند زیبای سپیده‌دم و ساحل دریاست و لبخندهای گاه‌وبیگاه تو، به زیبایی و درخشندگی یک صبح پر از ستاره است.

به سوی من برگرد؛ زیرا در اشتیاق و آرزوی وصال تو، سکوتِ دیوانه‌وار و پر از درد من آن‌چنان عمیق و جانسوز بود که حتی صدای ناله و فریادِ سنگ کوه‌ها را نیز درآورد.

ای معشوق که مانند جویباری روان در حرکت و گذر هستی، از من که مانند سایه برگی نیازمند، به تو پناه آورده‌ام دوری نکن؛ چرا که انسان‌های بی‌شماری با همین دوری و گریزها، فرصت عشق و وصال را از دست داده‌اند.

تو به من گفتی که این عشق و محبت با گذشت زمان در دل ما نشسته است؛ و من در پاسخ گفتم: این عشق چنان عمیق است که حتی با گذشت روزگاران طولانی هم نمی‌توان آن را از دل بیرون کرد (اشاره به ماندگاری عشق).

پیش از من و تو نیز عاشق و معشوق‌های بسیار زیادی در این دنیا بودند و رفتند که از عشق خود، یادگاری‌های این‌چنینی بر دیوارِ زندگی و روزگار ثبت کردند.

این سرود و ترانه عشق و محبت ما نیز پس از ما در این دنیا به یادگار خواهد ماند؛ این عشق جاودانه است و تا زمانی که صدای باد و باران در طبیعت پایدار است، پابرجا می‌ماند.