گزینهٔ مناسب را انتخاب کنید.
۱ المُعَلِّمَةُ … لي بِالخُروجِ مِنَ الصَّفِّ.
سَمَحَتْ ⃝ سَمَحْتُ ⃝
۲ أنا وَصَديقي … في المُسابَقَةِ.
نَجَحْنا ⃝ نَجَحْتُ ⃝
۳ أَيُّهَا الأَخَوانِ، أَما … بِالاِفْتِخارِ؟
شَعَرْتُما ⃝ شَعَرْتُم ⃝
۴ هُوَ … مِن نَجاحِ صَديقِهِ.
فَرِحَ ⃝ فَرِحْتُ ⃝
۵ أَيُّهَا الأَصْدِقاءُ، ماذا …؟
صَنَعْتُم ⃝ صَنَعْتُنَّ ⃝
۶ قالَتْ أُمُّ حَميدٍ: أنا … .
مُنْتَظِرٌ ⃝ مُنْتَظِرَةٌ ⃝
۱ المُعَلِّمَةُ سَمَحَتْ لي بِالخُروجِ مِنَ الصَّفِّ.
دلیل: «المعلّمة» یعنی معلم زن، پس فاعل مؤنث مفرد است. در فعل ماضی برای مؤنث مفرد ـتْ میآید ← سَمَحَتْ.
«سَمَحْتُ» یعنی «من اجازه دادم» و با فاعل جمله نمیخواند.
۲ أنا وَصَديقي نَجَحْنا في المُسابَقَةِ.
دلیل: «أنا و صديقي» یعنی من و دوستم (دو نفر). وقتی گوینده خودش هم در فاعل باشد از فعل جمع متکلم (نا) استفاده میشود ← نَجَحْنا = ما موفق شدیم.
«نَجَحْتُ» یعنی «من موفق شدم» و صدیقی را شامل نمیشود.
۳ أَيُّهَا الأَخَوانِ، أَما شَعَرْتُما بِالاِفْتِخارِ؟
دلیل: «الأخوان» یعنی دو برادر. پس مخاطب دو نفر است. فعل ماضی مخاطب دو نفر با ـتُما میآید ← شَعَرْتُما.
«شَعَرْتُم» برای جمع (چند نفر) است.
۴ هُوَ فَرِحَ مِن نَجاحِ صَديقِهِ.
دلیل: «هو» یعنی او (مذکر مفرد). فعل ماضی مناسب آن فَرِحَ است.
«فَرِحْتُ» یعنی «من خوشحال شدم» و با «هو» سازگار نیست.
۵ أَيُّهَا الأَصْدِقاءُ، ماذا صَنَعْتُم؟
دلیل: «الأصدقاء» یعنی چند دوست (جمع مذکر). فعل مخاطب جمع مذکر در ماضی با ـتُم میآید ← صَنَعْتُم.
«صَنَعْتُنَّ» مخصوص جمع مؤنث است.
۶ قالَتْ أُمُّ حَميدٍ: أنا مُنْتَظِرَةٌ.
دلیل: گوینده أمّ حميد (مادر حمید) است، پس مؤنث است. صفت باید مؤنث باشد ← مُنْتَظِرَةٌ.
«مُنْتَظِرٌ» صفت مذکر است.