دانلود اپلیکیشن
شعر زیر را بخوانید و برداشتِ خود را از آن بنویسید.
دیدار یار غایب، دانی چه ذوق دارد؟
ابری که در بیابان، بر تشنه ای ببارد (سعدی)
در این بیت زیبا، سعدی شیرازی شدت اشتیاق و لذتِ دیدار دوستی را که مدت‌ها از او دور بوده‌ایم، با یک تشبیه بسیار دقیق و ملموس بیان می‌کند. او می‌گوید همان‌طور که بارش ناگهانی باران در وسط بیابانی خشک برای یک مسافر تشنه و ازنفس‌افتاده، نجات‌بخش و بی‌نهایت شادی‌آور است، دیدار یار و عزیزی که در غیبت و دوری بوده نیز دقیقاً همان‌قدر روح‌بخش و لذت‌بخش است.
در واقع، شاعر مفاهیم انتزاعی را به تصاویر عینی پیوند داده است؛ «دورانِ دوری و فراق» به بیابانی خشک، «انسانِ مشتاق و منتظر» به فردی تشنه، و «لحظه وصال و دیدار» به قطرات بارانِ حیات‌بخش تشبیه شده است. پیام اصلی این شعر، تأکید بر ارزش بی‌بدیل دوستان و عزیزان در زندگی است که حضورشان همچون آب حیات، خستگی و غم دوری را می‌شوید و به روح انسان طراوت و زندگی دوباره می‌بخشد.
1736019749.png)
