دانلود اپلیکیشن
در همه رشته ها از قواعد تعریف برای مشخص کردن اصطلاحات تخصصی استفاده می شود. به عنوان نمونه یکی از علومی که از زبان فنی خاص و اصطلاحات نامأنوسی استفاده می کند که برای عموم مردم قابل فهم نیستند، علم حقوق است. متن حقوقی زیر را بخوانید و ببینید آیا متوجه منظور آن می شوید؟
»در مقابل شریکی که به حق شفعه تملک می کند، مشتری ضامن درک است نه بایع، لیکن اگر در موقع اخذ به شفعه هنوز به تصرف مشتری داده نشده باشد، شفیع حق رجوع به مشتری نخواهد داشت» (ماده 817 ، قانون مدنی)
از آنجا که زبان حقوقی باید بتواند امنیت قضایی را تضمین کند، زبانی دقیق و ویژه است؛ بدین جهت گرچه اصطلاحات آن برای عموم نامفهوم است؛ اما برای کسی که از تعریف آنها اطلاع دارد، زبانی است که از هرگونه اشتراک لفظ و ابهام و امکان تفسیر نادرست به دور است. به عنوان نمونه در این علم، میان «اذن» و «اجازه» که در عرف به یک معنا هستند، تفاوت وجود دارد. بدین جهت استفاده از اصطلاح نامه های دقیق حقوقی که به تعریف اصطلاحات این علم پرداخته اند، برای قانون گذار، حقوق دان، قاضی، وکیل، مشاور حقوقی، مترجم آثار حقوقی و متصدی دفتر اسناد رسمی ضروری است.
تحقیق کنید که در علم حقوق چه فرقی میان اذن و اجازه وجود دارد؟
خیر، این متن به دلیل داشتن کلمات سخت، برای افراد عادی کاملاً نامفهوم است. هدف کتاب از آوردن این مثال این است که نشان دهد هر علمی (مثل علم حقوق) اصطلاحات تخصصی و بسیار دقیقی دارد که برای جلوگیری از اشتباه ساخته شده‌اند و برای فهمیدن آنها باید آن علم را یاد گرفت.
با اینکه مردم در صحبت‌های روزمره این دو کلمه را به یک معنی به کار می‌برند، اما در زبان دقیق حقوقی با هم فرق دارند:
اذن: به معنی رضایت دادن قبل از انجام یک کار است. (مثلاً قبل از اینکه دوستت کتابت را بردارد، به او رضایت می‌دهی).
اجازه: به معنی رضایت دادن و تأیید کردن بعد از انجام یک کار است. (مثلاً دوستت بدون هماهنگی قبلی کتابت را برداشته و بعداً به تو می‌گوید، و تو کار او را تأیید می‌کنی و رضایت می‌دهی).
1736019749.png)
