دانلود اپلیکیشن
برخی می گویند ما اهل خطر (ریسک) کردن هستیم. چه تفاوتی میان «خطر کردن» و «توکل بر خدا» وجود دارد؟
تفاوت اصلی:
۱ خطر کردن (ریسک) بدون تدبیر:
معمولاً به معنای انجام کار بدون فکر، بدون مشورت و بدون در نظر گرفتن عواقب است. کسی که بی‌گدار به آب می‌زند و می‌گوید «هر چه بادا باد»، در واقع دارد قمار می‌کند، نه توکل. این کار برخلاف دستور عقل و دین است.
۲ توکل بر خدا:
طبق متن درس، توکل یعنی انسان «فکر و اندیشه خود را به کار گیرد، با دیگران مشورت کند، بهترین راه ممکن را انتخاب نماید» و تمام تلاشش را بکند.
در توکل، ما تمام اسباب و لوازم موفقیت (ایمنی، برنامه، تلاش) را فراهم می‌کنیم و سپس برای نتیجه‌گیری و جاهایی که دست ما نیست، به خدا تکیه می‌کنیم.
خلاصه برای نوشتن در کتاب:
خطر کردن (بی‌مهابا): معمولاً به معنای نادیده گرفتن عقل و منطق، نداشتن برنامه و سپردن کار به شانس و اتفاق است که نوعی بی‌مسئولیتی محسوب می‌شود.
توکل بر خدا: به معنای نهایت تلاش و تدبیر است. انسان متوکل ابتدا عقل و مشورت را به کار می‌گیرد (بهترین راه را انتخاب می‌کند) و سپس نتیجه را به خدا می‌سپارد. توکل جانشین تنبلی یا ندانم‌کاری نیست.
1736019749.png)
