دانلود اپلیکیشن
1 کاربرد نمادین « پروانه » را در متن درس و سروده زیر بررسی و مقایسه کنید.
ببین آخر که آن پروانه خوش چگونه می زند خود را به آتش
چو از شمعی رسد پروانه را نور درآید پرزنان پروانه از دور عطار
در هر دو متن (متن درس و سروده عطار)، «پروانه» نماد عاشق حقیقی، صادق و جان‌برکف (عارف) است و «آتش» یا «نور شمع» نماد معشوق و جلوه ذات حق (عشق الهی) می‌باشد. وجه اشتراک هر دو متن در این است که پروانه (عاشق) با اشتیاق کامل و از روی میل، جان خود را فدای معشوق می‌کند و برای رسیدن به وصال و وحدت با او، در آتش عشق می‌سوزد و نابود می‌شود.
2 برای هر یک از آرایه های زیر، نمونه ای از متن درس بیابید.
کنایه (...............................................)
تشبیه (...............................................)
سجع (...............................................)
نمونه‌هایی از آرایه‌های خواسته‌شده در متن درس به شرح زیر است:
کنایه: در عبارت «جز او رخت، دیگری ننهد»، ترکیب «رخت نهادن» کنایه از اقامت کردن و جا گرفتن است. همچنین «قدم نهادن» در مسیر عشق، کنایه از آغاز کردن و وارد شدن است.
تشبیه: در عبارت «عشق، آتش است»، عشق به آتش تشبیه شده است. همچنین در عبارت «تا از معرفت و محبت دو پایۀ نردبان نسازد»، معرفت و محبت به پایه‌های نردبان تشبیه شده‌اند.
سجع: در عبارت «حیات از عشق می‌شناس و َممات بی عشق می‌یاب»، واژه‌های «می‌شناس» و «می‌یاب» در انتهای دو جمله با یکدیگر سجع دارند
1736019749.png)
