1 سهروردی، شرط دستیابی به عالم عشق را چه می داند؟
سهروردی شرط دستیابی به عالم عشق را رها شدن از خودخواهی، ترک خویشتن و فدا کردن وجود در راه عشق (ایثار خود) میداند. همچنین بر اساس متن درس، انسان برای رسیدن به بالاترین مرتبه یعنی عشق، باید ابتدا دو مرحله و پایۀ پیشین آن، یعنی «معرفت» (شناخت) و سپس «محبت» را پشت سر بگذارد.
2 درک و دریافت خود را از عبارت های زیر بنویسید.
الف سودای عشق از زیرکی جهان بهتر ارزد و دیوانگی عشق بر همه عقل ها افزون آید.
ب ای عزیز، به خدا رسیدن فرض است، و لابد هرچه به واسطه آن به خدا رسند، فرض باشد به نزدیک طلبان.
الف این عبارت بیانگر برتری جایگاه عشق بر عقل مصلحتاندیش است. دیوانگی و از خود بیخود شدن در راه عشق، بسیار ارزشمندتر از زیرکی و عاقبتاندیشیهای مادی دنیوی است و عقل انسان در برابر عظمت و قدرت عشق، ناچیز و ناتوان است.
ب رسیدن به پروردگار و وصال حق برای انسان یک فریضه و واجب است. از آنجا که «عشق» تنها وسیله و راهی است که انسان را به خداوند میرساند، بنابراین در این مسیر، داشتن عشق نیز برای جویندگان حق امری ضروری و واجب به شمار میرود.
3 درباره ارتباط معنایی هر بیت زیر با متن درس توضیح دهید.
الف صبر بر باغِ دل سوخته باید چون شمع لایق صحبت بزم تو شدن آسان نیست
هوشنگ ابتهاج
ب من که هر آنچه داشتم اول ره گذاشتم حال برای چون تویی اگر که لایقم بگو
محمدعلی بهمنی
پ بی عشق زیستن را جز نیستی، چه نام است؟ یعنی اگر نباشی، کار دلم تمام است
حسین منزوی
ت می تواند حلقه بر در زد حریم حُسن را در رگ جان، هر که را چون زلف، پیچ و تاب است
صائب تبریزی
الف این بیت با این مفهوم در متن درس ارتباط دارد که رسیدن به معشوق (حُسن مطلق) کار آسانی نیست و نیازمند تحّمل رنج، سوختنِ جان و فداکاری است. (مرتبط با بخش: «وصول به حُسن ممکن نشود اّلا به واسطۀ عشق...» و همچنین سوزندگی و رنجآور بودن آتش عشق).
ب مضمون این بیت با آن بخش از متن درس همسو است که شرط قدم گذاشتن در راه عشق را گذشتن از همهچیز، ترک کردن خود و رهایی از تعلقات میداند («در عشق قدم نهادن کسی را مسلّم شود که با خود نباشد و ترک خود بکند...»).
پ این بیت دقیقاً با این مفهوم از متن درس ارتباط دارد که زنده بودنِ واقعی انسان به عشق وابسته است و زندگی بدون عشق، تفاوتی با مرگ ندارد («وجود عاشق از عشق است؛ بی عشق چگونه زندگانی کند؟! حیات از عشق میشناس و َممات بی عشق مییاب»).
ت این بیت بیان میکند که تنها انسانی میتواند به حریم زیبایی و کمال (حُسن) راه یابد که در راه عشق بیقرار باشد و درد و رنجِ آن را در جان خود بپذیرد. این مضمون با این عبارت درس ارتباط مستقیم دارد: «وصول به حُسن ممکن نشود، اّلا به واسطۀ عشق».