دانلود اپلیکیشن
عبارت های زیر از برخی حکمای قدیم نقل شده است.
1 باید «خود» را نگاه کرد، به «خود» گوش کرد. به «خود» اندیشید و در توجه به خود غرق شد. با نگاه کردن، گوش دادن، اندیشیدن و واقعیت دادن به «خود» است که هرچه که هست شناخته می شود. (اوپانیشاد 4)
2 بی حد و بی تمام، پابرجاست بی صدا و بی جسم، تنها ایستاده است و تغییر را نمی شناسد... من نام او را نمی دانم برای نامیدن است که او را تائو می نامم. با زحمت سعی دارم از چگونگی او خبر بدهم، او را بزرگ می خوانم. (لانوتسه)
3 در آغاز، دو معنا بودند که آنها را توأمان می شناسند و یکی نیک و دیگری دروغ (= شر) است، در اندیشه، در گفتار و در کردار. (اوستا، یسنا 30)
از میان این معنا، هشیاران، نیکی را انتخاب می کنند، نه گمراهان.
در این سه عبارت تفکر کنید و بگویید که هر عبارت به چه موضوع بنیادین و فلسفی اشاره دارد؟
هر یک از این عبارات باستانی به یکی از شاخه‌ها و موضوعات بنیادین فلسفه اشاره دارند:
1 عبارت اول (اوپانیشاد):
موضوع فلسفی: این عبارت به «خودشناسی»، «انسان‌شناسی فلسفی» و «معرفت‌شناسی» اشاره دارد. در این دیدگاه، شناخت حقیقتِ جهان هستی از مسیرِ درک و شناختِ درونِ انسان (خویشتن) می‌گذرد.
2 عبارت دوم (لائوتسه):
موضوع فلسفی: این عبارت به «هستی‌شناسی» (وجودشناسی) و «خداشناسی» اشاره دارد و در حال توصیفِ مبدأ هستی، حقیقتِ غایی، نامتناهی و ثابتِ جهان است که فراتر از تغییرات مادی قرار دارد.
3 عبارت سوم (اوستا):
موضوع فلسفی: این عبارت به «فلسفه اخلاق»، «مسئله خیر و شر» و «اختیار انسان» اشاره دارد و تقابل همیشگی میان نیکی و بدی و اهمیتِ انتخابِ آگاهانه‌ی انسان را بیان می‌کند.
1736019749.png)
