گوهرها را چگونه تراش می دهند؟
تراش گوهرها یک فرآیند بسیار دقیق و هنرمندانه است که بر پایهٔ اصل «سختی» انجام میشود. برای تراش دادن هر کانی، باید از مادهای استفاده کرد که سختتر از آن باشد.
از آنجایی که الماس با سختی ۱۰، سختترین کانی شناخته شده است، از پودر و گَرد بسیار ریز آن بر روی دیسکها و ابزارهای چرخان مخصوص استفاده میکنند. این دیسکهای آغشته به پودر الماس، مانند یک سوهان یا سنبادهٔ فوقالعاده قوی عمل کرده و میتوانند سایر گوهرها (مانند یاقوت، زمرد و...) را ساییده و به آنها شکل دهند.
تفاوت الماس و برلیان در چیست؟
این یک نکتهٔ بسیار رایج است که اغلب با هم اشتباه گرفته میشوند:
الماس (Diamond):
نام خودِ کانی یا مادهٔ خام است. الماس گوهری است که از کربن خالص ساخته شده است.
برلیان (Brilliant):
نام یک نوع تراش بسیار محبوب و مشهور است. این یک سبک خاص از ایجاد زاویهها و وجوه روی سنگ است که به منظور بازتاب حداکثری نور و ایجاد درخشش و تلالؤ طراحی شده است.
به طور خلاصه: «الماس» خودِ سنگ است و «برلیان» معروفترین روش تراش دادن آن سنگ است.
از الماس در سر مته حفاری استفاده می کنند. علت چیست؟
علت این کاربرد، ویژگی شگفتانگیز الماس یعنی سختی فوقالعادهٔ آن است.
همانطور که در درس آموختیم، الماس با درجه سختی ۱۰ در مقیاس موهس، سختترین کانی است و میتواند بر روی تمام کانیهای دیگر خراش بیندازد. به همین دلیل، نمونههای غیرشفاف و صنعتی آن را در نوک متههای حفاری (به ویژه برای حفاریهای عمیق نفتی و سنگی) و همچنین در ابزارهای ساینده و برشدهنده به کار میبرند تا بتوانند سختترین سنگها را حفر کرده و بِبُرند.