برجستگیهای زبان: روی سطح زبان ما برجستگیهایی وجود دارد که حاوی ساختارهایی به نام جوانههای چشایی هستند.
گیرندههای چشایی: این گیرندهها (که از نوع شیمیایی هستند) دقیقاً درون همین جوانههای چشایی قرار گرفتهاند.

برای اینکه گیرندههای شیمیایی زبان تحریک شوند، یک شرط بسیار مهم وجود دارد: ذرههای غذا حتماً باید در بزاق دهان حل شوند.
پس از حل شدن مولکولهای غذا در بزاق، این مواد به گیرندههای چشایی میرسند و آنها را تحریک میکنند تا پیام عصبی تولید شود.
گیرندههای چشایی انسان توانایی تشخیص پنج مزه اصلی را دارند:
۱ شیرینی
2 شوری
3 ترشی
4 تلخی
5 اومامی (Umami): این کلمه، یک واژه ژاپنی به معنای «لذیذ» است. اومامی برای توصیف یک مزه مطلوب که با چهار مزه دیگر تفاوت دارد به کار میرود. این مزه، طعم غالب در غذاهایی است که دارای آمینواسید گلوتامات هستند (مانند عصاره گوشت).
همانطور که در مبحث قبل هم بررسی کردیم، حس بویایی در درک درست و کامل مزه غذا تأثیر بسیار زیادی دارد. به همین دلیل است که هنگام سرماخوردگی و گرفتگی بینی، مزهها را به خوبی حس نمیکنیم.
نکته
در زیستشناسی همیشه به کلمات کلیدی دقت کن. در حس چشایی، «حل شدن در محیط مایع (بزاق)» کلید کارکرد گیرندههای شیمیایی است. اگر سطح زبان کاملاً خشک باشد، ما هیچ مزهای را متوجه نخواهیم شد.