همانطور که میدانی، چشم انسان قادر به دیدن پرتوهای فروسرخ نیست. اما برخی مارها میتوانند این پرتوهای نامرئی را به خوبی تشخیص دهند.
پرتوهای فروسرخ در واقع همان گرمایی هستند که از بدن موجودات زنده (مخصوصاً جانوران خونگرم مثل موش) ساطع میشود.
این گیرندههای خاص درون چشم مار نیستند! بلکه در جلو و زیر هر چشم مار زنگی، یک سوراخ (حفره) ویژه وجود دارد.
گیرندههای دریافتکننده پرتوهای فروسرخ دقیقاً در همین سوراخها قرار گرفتهاند.
دریافت پیام: به کمک این گیرندهها، مار پرتوهای فروسرخ تابیدهشده از بدن شکار خود را دریافت میکند.
مزیت بقا: این سیستم حسی فوقالعاده باعث میشود مار زنگی بتواند محل دقیق شکار خود را حتی در تاریکی مطلق تشخیص دهد و با دقت کامل به آن حمله کند.

در قسمت (الف) این شکل، میتوانی محل دقیق این سوراخ را در فاصله بین چشم و پوزه مار به وضوح ببینی. در قسمت (ب) نیز یک تصویر بینظیر وجود دارد که با دوربین حساس به پرتوهای فروسرخ گرفته شده است و دقیقاً نشان میدهد مار در تاریکی، موش را چگونه (به صورت یک منبع گرمایی درخشان) ردیابی میکند.
نکته
در تحلیل این مباحث همیشه به مفهوم «سازگاری با محیط» فکر کن. مارهایی که در محیطهای تاریک یا در طول شب شکار میکنند، نیازی به چشمهای معمولی قوی ندارند، بلکه دستگاه عصبی آنها به راداری مجهز شده است که میتواند حرارت بدن طعمه را شناسایی کند. در واقع، گیرنده فروسرخ مار زنگی دقیقاً مثل دوربینهای دید در شب و حرارتی کار میکند که ما انسانها به تازگی اختراع کردهایم!