خودتان را در شرایطی شبیه به شرایط حضرت یوسف علیه السلام تصور کنید و بگویید اگر جای ایشان بودید، چه کار می کردید؟
قطعاً در لحظهی اول، وحشت میکردم و باورش برایم سخت بود که نزدیکترین افرادم به من چنین ظلمی کرده باشند. اما درس به ما نشان میدهد که حضرت یوسف در آن شرایط چه کار کرد، و از ما میخواهد که ما هم همان کار را الگو قرار دهیم.
بنابراین، اگر من جای ایشان بودم، سعی میکردم:
1 امیدم را از دست ندهم.
2 به خودم یادآوری کنم خدایی که در خانه و کنار خانوادهام با من بود، حالا در عمق این چاه هم با من است و مرا میبیند.
3 همانطور که بخش «تلنگر» به ما یاد داد، این «چاه مشکل» را فرصتی بدانم برای حرف زدن و مناجات با خدا.
4 به جای تمرکز بر ناامیدی، به خدا پناه ببرم و از او یاری بخواهم ، همانطور که یوسف (ع) با خدا مناجات کرد و گفت: «ای خدای ابراهیم و اسحاق و یعقوب به ضعف و ناتوانی من و به درماندگی و کوچکیام رحم کن.»
در واقع، این درس به ما میآموزد که در سختترین شرایط هم، راه ارتباط با خدا بسته نیست و همین اتصال به قدرت مطلق خداوند، میتواند به انسان آرامش و امید به پیروزی بدهد.